20 Ocak 2013 Pazar

vergi zehirlenmesi


“Tamaeam, . Bir kaioç saaaatt kadr keendne gelceok, geçmmş oss…”
“Aamca siiiz budra mııı sı nız, arkaaşıma bakkarak oln da bpen bi siggroa içipk geüleyym”
Bu konuşan Tarık olmalı, diğerini anlayamadım. Yatağımın solundaki duvar yok. Tavan çok yüksek, evde değilim. Tentürdiyot kokuyor burası, hastahanedeyim. Benim ne işim var hastahanede? Deprem mi oldu yoksa? Ailem gitti. Belki onlar da kurtulmuştur. Ellerimi ayaklarımı oynatamıyorum, kopmuşlar. Yok kopmamışlar, ellerim orda. Serum damlıyor. Ayaklarım da orada, çarşaf havada. Bir kadın hangırdıyor, televizyonda olmalı, kısın şu meretin sesini. Televizyonda yine evlendirme programları olduğuna göre deprem olmamış. Sigaradan mı yatıyorum yoksa? Paketin üstünde resimdeki adam da benim gibi hastahanede yatıyordu. Sigara sağlığa zararlıydı, niye içiyordum sanki. Son zamlar geldiğinde bıraksaydım keşke. Ne sigarası be, buraya nasıl geldiğini bile hatırlamıyorsun. Sigaradan bilinç mi kaybolurmuş? Arabam. Arabam gitti. Kesin kaza yaptım. Bana  çarpmış olmalılar, ben dikkatliyim çarpmam. Karşıdaki sürücü ölmüş müdür? Ne karşısı, kesin arkadan çarptı. Öldüyse ne bok yiyeceğim. İçerde asarım kendimi. Araba senin neyine? Nasıl çıkacaksın şimdi bu işin içinden? Metro evinin önünden geçiyor, atla git işte. Bayram tatilinde kazayı atlatmıştın ne güzel, keşke o zaman aklın başına gelseydi. Hem, hani benzin zammından sonra satacaktın, çok masraflı diye sızlanıyordun. İnşallah adam ölmemiştir. Ya kadınsa? Neyi değiştirir, erkekse de kadınsa da öldü işte. Kapatın şu televizyonu, reklamları bile yüksek sesli izliyorlar, ihtiyarlarla yatıyor olmalıyım. Az önce Tarık’ın sesi geliyordu sanki. Halüsinasyonmuş demek. Kimsenin haberi yoktur burada olduğumdan. Kazalarda polis arıyor hemen rehberden, birisi gelir muhakkak. Tabi ya! Arabayla gitmedim ki ben işe. Katil değilim artık.
“Selim iyi misin?”
“Tarık. Tarık ne oldu oğlum bana”
“Hiç sorma. Zehirlenmişsin, vergiden zehirlenmişsin. Gece haberleri izliyorduk, bir baktım koltuğun dibindesin. Sonra ambulansla geldik.”
“Ciddi bir şey var mıymış?”
“Korkma, pek önemli değilmiş. Doktor, bugüne kadar kimse bu sebepten ölmedi diyor. Zaten vergilere karşı kazanılmış bağışıklık oluyormuş. Birkaç güne tamamen vücudun temizlenirmiş, ama ufak ufak kasılmalar olabilirmiş. Zaten dün akşam senin gibi birkaç kişi daha zehinlenmiş.”
“Vergi zehirliyor muymuş lan? Ee ne yapacakmışım bundan sonra ödemeyecek miymişim?”
“Ödemeyle alakası yokmuş. İlk duyduğumuzda oluyormuş olan, sonra alışıyormuşuz. Senin ki dün haberlerde yeni yıl zamlarını birden duyunca olmuş”
“Ne zaman çıkacakmışım?”
“Yarın taburcu ederlermiş. Bu arada Tarık, bu tür zehirlenmeler itaat sisteminin zayıflığından oluyormuş. Doktor, sistemini geliştirsin dedi.”

kişiliksiz


Kişiliksizliğiyle dolaşıyordu ortalıkta. Bir banka kuyruğuna bakıyor, bir camide vaaz seyrediyor, bir parti başkanının konuşmasını dinliyordu. Kişiliğini nerede kaybettiğini düşünmeye başladı. Oturduğu bank az önce yağan yağmur yüzünden ıslaktı. Arka cebinde iş başvurusu yapmak için bir tanıdığının verdiği telefon numarası yazılı kağıt vardı. Önce pantolonu, sonra o kağıt, daha sonra da lastiği gevşemiş ekose desenli penye donu ıslandı. Yoldan geçen araçların ıslanmış asfalt üzerinde çıkardığı sesi hiç duymuyordu. Her yağmur yağdığında böyle sesler çıktığı için alışmış olmalıydı, herhalde o yüzden duymuyordu.
Kişiliğini nerede kaybettiğini düşünmeye devam etti . oturduğu ıslak bankın üstünde kendi kendine çocukluğuna indi. Oyun oynadığı parka bakındı, orada yoktu. Fazla geriye gitmiş olduğunu düşündü. O yaşlarda insanda kişilik olmaz ki diye söylendi. Kendini biraz büyüttü. Sınıftaki sıranın altından arkadaki kızın eteğinin altına baktı. Orada da yok gibiydi, orada olsa bile göremezdi çok karanlıktı. Babası silkelerken düşmüş müdür diye, babasından ilk dayak yediği yere gitti. Orada da yoktu. Halbuki babası çok sert vurmuştu. Muhakkak bir şeyler düşmüş olmalıydı, göz yaşlarını gördü, topladı. Kendini biraz daha büyüttü. İstediği sorudan başlayamadığı sınavların kağıtlarına göz gezdirdi. Kişiliğini onlarda da bulamadı, fakat emirleri gördü, itaati gördü, 55’ten 2 düşmesini gördü. Lisesinin koridorunun kokusu boğazına düğümlendi. Belki gelir diye, öğretmenler zili çalana kadar sınıfın kapısının önünde bekledi. Beklediği gibi kişiliği derse geç geldi. Fakat gördü ki, henüz kişiliğini kaybedecek kadar ona sahip değildi. Öğretmeni derse almayınca geri gitti. O da ardı sıra yürüdü, kişiliksizliğiyle kişiliğinin peşine düştü. Kızlar tuvaletinin orada aşık olduğu ikinci kızı gördü. Kişiliği mitoz bölündü. Bir tanesi kızın peşine düştü, bir tanesi müdürün odasına girdi, diğeri de sigara tüttürmek için tuvalete daldı. Ne halleri varsa görsünler dedi.
Partaki yaşlı kadını görünce yerini verip salıncağın yolunu tuttu.

hezimet

..Bir ampulün turuncumsu şavkında yok olup gidecek kadar çelimsiz hissediyordu kendini. Har vurup harman savurduğu sözleri ise ilkokul okuma fişi ağırlığındaydı. Durumundaki yavanlığa gem vurmaya çalışırken sigarasını filtreden yaktı. Yenisini çıkartmak için elini yaka cebine soktu, fakat paketi parmaklarının hepsini yutabilecek kadar boştu. Sigarasını hiç içilmemiş olarak kaldırımın arasında görünce tüttürme umuduyla sigarasına uzandı. Kurtaramadı, kaldırımı söktü. Birkaç dakika önce çelimsiz hissettiği kendisini bu kadar yoran kaldırım taşına verdi veriştirdi. Sinirden aklını yitirdi. Cadde üzerindeki bütün kaldırım taşlarını söküp belediyenin önüne domino taşı gibi dizdi. Çöpten kağıtları ayıklayıp tertipli olarak çuvalına dizen beyefendiden üfleyerek taşları yıkmasını diledi. Kağıt toplayıcısı yıkamadı, düzensiz ve değersiz beslenmeden olsa gerek diye homurdandı. Yoldan geçen polis ekibini çevirdi. Polis olduklarını teyit etmek için kimlik kontrolü yapmaya çalıştı. Biber gazını gözüne yakın bir yere yedikten sonra polis olduklarına kanaat getirdi. Üfleyip taşları yıkmalarını emretti. Polisler saçmalığa son vermek ve kamunun huzurunu yeniden sağlamak için bizimkini gözaltına almaya aralarında karar verdi. Fakat bizimki göz altına sığmayacak kadar özgürdü. Sağ ve sol omuzundaki meleklerin kanatlarını alıp havalandı. Anca iki sokak öteye gidebildi. İner inmez melekler huzur evine müracaat etmek için belediyenin yolunu tuttu. Meleklerin arkasından bakıp bencilliğine içerlerken üzerinden BİM kamyonu geçti. Asfaltın üzerine pestili çıktı. Maske filmindeki yeşil suratlı adam, yola pestili çıkınca kendisini kazıyabiliyordu, böyle saçma şeyler sadece filmde olur dedi. Pestil olarak birkaç gün geçirdikten sonra parçalarının araçların lastiklerine yapışıp yok olacağını hatırladı. Asfaltlarda vefat eden veya ettirilen hayvanların sonu hep böyle oluyordu. Eczanedeki kız seni bu halde görmese bari dedi asfalta yapışmış kendine…

okumaya değmeyen hikayemsi


“…Gölgeler geçiyordu. Saçlarının, dizlerindeki elinin üstünden sürtüne sürtüne geçiyorlardı. Daha önce üstünden hiç gölge geçmemişti. Yaşadıklarından anladığı kadarıyla, gölge geçilirdi. Yazın sıcağında yerden fışkırırcasına yükselen apartmanların gölgesine girdiğinde serinlerdi. Birkaç adımda biterdi gölge. Babaannesi gölgeye; kölge derdi, o da geldi aklına.
Kafasını göğe kaldırdı. Leylekler. Ne kadar da çoklardı. Onlarca saniye göğe bakakaldı. İçinden, benim göğe bakma durağım burası olsa gerek dedi. Sevgilisinin mesaj yazarkenki tuşlara basış sesine daha fazla dayanamadı. Kafası normale indi. Bir sevgilisine baktı, bir gölgelere daha sonra leyleklere. Gözleri, ağzının açıklığıyla birlikte leyleklere takılmıştı. Adeta vücuduna tazelik kazandırıyorlardı. Manavın yeşilliklere su serperek verdiği gibi gölgelerde ona dirilik veriyordu. Kızın tuşlara basma sesi, ona tahammül sınırını gösterdi. Kendi kulağına fısırdarcasına yeter dedi. Kanatlandı. Leyleklarin arasına karıştı. Aşağıda manzarası keleşti. Orada oturup denizi izlemek için bile insan olmaya değerdi. Ama iş işten geçmişti. Artık uçuyordu. Yukarıdan sevgilisine baktı, hala yazıyordu. Kendisine baktı, çektiği derin nefesle yanaklarını şişirmiş püflüyordu. Şimdi ikisini de umursayacak insanlıkta değildi. Çünkü leylekler insanları umursamazdı. Parkın üstü sıkıcıydı. Güneye doğru uçtular. Balkonlarda insanlar görüyordu. Sanki apartmanlar ağaç, balkondaki insanlarda meyvesi. Çocuklar ara sokaklarda asfaltta top oynuyor, bazı arabalar asfaltın üstünden gidiyor, muhtemelen belediyeden maaşını alamayan bazı taşeron işçiler; asfaltı delmeye çalışıyor, bazı ağaçlar canları pahasına asfalta yol veriyordu. Asfaltın üstüne sıçtı. Damda yapılmış yataklar gördü, cibinlikler gerilmişti, orada sinek çok olmalıydı. Hava akımına kapılmanın sonrasızlığını yaşıyordu. Sevgilisi ayağa kalkınca yerine oturdu…”